Μην το φοβηθείς, μα ακόμα και αν από το φόβο κυριευτείς εσύ προχώρα. Δεν έχει μπέσα ο άτιμος, μα μέχρι και αυτός λυγάει από κάτι. Αυτό είναι η τόλμη. Η τόλμη που δίνει κίνηση στα πόδια σου. Η τόλμη που ακυρώνει τη λογική η οποία φωνάζει για το αδύνατον. Η τόλμη που θα βγάλει το στήθος σου μπροστά ακόμα και αν αυτό σταλάζει από τον ιδρώτα. Η τόλμη που γράφει σελίδες ηρωικές πάνω σε κορμιά που θέλησαν κάτι παραπάνω από απλά να συρρικνωθούν. Η τόλμη που σπάει το φράγμα του φόβου βγάζοντας από την παραλυσία καθώς ανοίγει νέους δρόμους και δημιουργεί τις προσωπικές καιρικές συνθήκες. Όμως καλέ μου συνοδοιπόρε, πριν τη μάχη σου να δώσεις σκέψου καλά ορισμένα πράγματα. Ξέρεις που θέλεις να πας; Ξέρεις γιατί θέλεις να πας εκεί; Είναι το μοναδικό τέρμα αυτό για σένα που σε ικανοποιεί; Έχει στοιχειώσει τα όνειρά σου; Θα το πούλαγες ποτέ για κάτι βολικότερο; Είναι αυτό το μεγάλο πρέπει σου, που μόνο γι αυτό ζεις; Καλά σου ταξίδια ευγενικέ μου συνάνθρωπε. Dimitris Nomikos
Post a Comment